(even een berichtje namens een vriend van mij, werken jullie even mee?)

Hallo allemaal,
Jonna ( de zus van Sveja) en Mirjam( vriendin van Jonna) willen graag voor Sveja en haar hele school een KUS concert winnen. Zij zijn via een cd van Kus er achter gekomen dat je via Wehkamp een surpriseconcert kunt winnen door zoveel mogelijk stemmen te verzamelen.
We hebben al een poging gedaan, maar waren toen te laat en de periode voor het stemmen was toen erg kort. Nu Sveja weer naar school gaat willen we het nog een keer proberen en hebben hier jullie hulp hard bij nodig. De periode waarin we zoveel mogelijk stemmen moeten binnenhalen loopt van 30 aug. tot 4 okt. Wanneer je gaat stemmen moet je naar www.kidswereld.nl gaan, daar klikken op surprise Kus actie en Sveja in het rijtje namen opzoeken en stemmen. Ze staat er twee keer in , maar je moet die hebben die gedateerd staat op 2-9-2007. ( de oude kregen we er niet uit). Je kunt, en hopelijk doen jullie dat, elke dag opnieuw je stem uitbrengen!!!!!! Wanneer iedereen op school stemt en dit mailtje ook weer naar vrienden, familie en kennissen doorstuurt gaat het misschien wel lukken om KUS op onze school te krijgen!!!!! Wat zou dat gaaf zijn. Dus zegt het voort en iedere dag even STEMMEN!!! Alvast bedankt namens Sveja.

                                           Groetjes Jonna Rijksen en Mirjam Mertens

Je weet weer dat je zwanger bent als:

• Als je iedere avond meer moeite hebt om over het ledikant van je kindje te leunen om nog een kusje te geven.
• Als je iedere nacht om 4 uur wakker wordt gemaakt door de timer in je blaas.
• Als je merkt dat je ineens niet meer de deur voor je buik langs open kan maken zonder je buik te raken.
• Als je ‘s avonds je glas weer op je buik kan laten staan
• Als je favoriete parfum ineens nergens meer naar ruikt.
• Als je je weer waanzinnig aantrekkelijk voelt in die geweldige zwangerschapslingerie.
• Als je ‘s ochtends uit aanbodgebrek niet meer hoeft te twijfelen over wat te dragen vandaag.
• Als je melk verkiest boven cola.
• Als je ja t gaat geweldig blijft zeggen, en dat ook meent. Ook al voel je je nog zo beroerd.

07-07-07
Dat was gisteren, de dag van vele bruiloften, de ultieme dag voor de mensen met 7 als geluksgetal en de dag van Live earth. Tot ik gisteren dus mijn tv aanzette was ik hier niet echt bewust van, ik kwam er gisteren ook pas achter dat ik maanden geleden de nieuwe single van Madonna had kunnen downloaden op MSN. Maar goed, Live earth dus, na 10 minuten was ik al gegrepen.

Dit soort global events hebben in de regel wel een kippenvel uitwerking op mij, 24 uur lang al die activiteit op 7 locaties op 7 continenten. Met als doel bewustwording en een mentaliteitsverandering rondom de klimaatproblematiek bij te brengen.
Als kind van de jaren ’80 ben ik natuurlijk opgegroeid met het zure regen fenomeen, op de basisschool was er veel aandacht voor milieu, maar blijkbaar hebben mensen toch een klap met de hamer nodig om te zien dat het nodig is. Ik wil niet dat straks als Gijs 30 is, hij de ijsbeer alleen nog kent van het knuffeltje wat nu in zijn bed ligt.
Ik realiseerde me dat ik nog wel een aantal dingen kan veranderen. Tuurlijk doen we al wel veel, we scheiden afval, ik neem zelden plastic tasjes aan, ik was bijna alles op 30 graden, spaar mijn wasjes op tot ik genoeg heb om samen in de droger te doen (ik kan nou eenmaal niet alles op een rekje hangen) en we hebben een Nee-sticker op de deur voor reclame.
Maar door gisteren ben ik wel na gaan denken over wat ik nog meer kan doen.
Door de stekker er eenvoudig uit te trekken als ik iets niet gebruik, korter te douchen, de spaarlampen nog eens goed na te lopen, 100 te rijden ipv 120 en we hebben ons voorgenomen een regenton te kopen, zodat onze plantjes niet meer met zuiver water bewaterd hoeven te worden. En toen ik voor het naar bed gaan mijn laatste wasje uit de trommel haalde, heb ik die toch maar op het rekje gehangen.
Kleine dingen, maar ze dragen wel bij.

Een andere prettige ontdekking van gisteren was Sneaky Sound System uit Australie, wat een geweldig bandje! I Love it!

Wat doe jij?

10 weken, het eerste kwart zit er op, als je t zo stelt lijkt het al heel wat. Maar buiten mijn beginnende buikje wat te vergelijken is met een te goede vakantie is er niks aan me te merken. Of misschien toch wel, de aanhoudende vermoeidheid begint zijn tol te eisen en de wallen onder mijn ogen beginnen aardige dijken te worden. Ook mijn humeur heeft hier ondertussen onder te lijden. Ik herken nu ook ineens weer de felheid die ik had toen ik net zwanger was van Gijs.

Soms denk ik dat het in het kader van de wereldvrede beter zou zijn als ik een dagje in bed blijf liggen. Begin bij jezelf niet waar? Ik begrijp momenteel ook echt niet waarom dat zwangerschapsverlof pas aan het eind van je zwangerschap krijgt, als er een moment is waarop ik wel wat rust kan gebruiken is het nu.
Op mijn eigen onge-emancipeerde wijze ben ik dan ook een groot voorstander van 7 maanden voor bevalling en 12 maanden na verlof. Beetje de Zweedse theorie, kan ik me heel goed in vinden hoor. Na even brainstormen met haar kwamen we al snel tot de conclusie dat dit een goed moment is om de politiek in te gaan. PVDZ, klinkt helemaal zo gek nog niet.

Maar goed, nog een paar weekjes en dan zal het wel bij gaan trekken. Dit is overigens geen oproep naar iedereen om me heen om even te gaan bevestigen hoe vervelend in de omgang ik momenteel ben, dit is puur informatief uiteraard.

Ergens in Nederland:

Ik zit op een kantoor, bezig met mijn werk. Ik begeleid JP balkenende door een bepaalde stad en we nemen nog even wat stappen door voor hij aan de wandeling begint. Ondertussen neem ik hem goed in me op, dit is de eerste keer dat ik hem ontmoet en het valt me direct op dat hij ruim 20 cm kleiner is als ik. Wel erg prettig in de omgang overigens. Wanneer we even later vertrekken verbaas ik me over de hoeveelheid aandacht die ik van hem krijg. Terwijl de door de smalle straatjes lopen voel ik keer op keer zijn hand in de mijne schuiven. Medewerkers van zijn ministerie komen hem daar een aantal keer op aanspreken en waarschuwen hem dat er pers rondloopt en dat hij dat beter niet kan doen. Ik ondertussen, doe niets anders dan perplex zijn en kan geen woord uitbrengen.
Als we even later weer terug zijn op het kantoor, komt het hoge woord eruit. Bij hem althans, ik ben nog steeds perplex. JP verklaard waanzinnig verliefd op me te zijn, hij wil me zoenen en doet dat ook, op een ontzettend onbeholpen schooljongensachtige manier. Hij voegt er aan toe bijna aan het einde van zijn ambtstermijn te zijn en garandeerd me daarna meteen bij Bianca weg te gaan om met mij verder te gaan.
Ik mompel nog wat over hoe hij er bij komt of ik dat misschien ook wel wil en gooi een balletje op over Amelie. Maar niks lijkt tot hem door te dringen, in mijn ooghoek zie ik diezelfde medewerker die hem waarschuwde voor de pers, ongeinteresseerd achterover hangen op 2 poten van zijn stoel terwijl hij aan zn nagels frunnikt.

Tijd lijkt voorbij te kruipen en ik krijg geen grip op de situatie waar ik in zit. Dan ineens hoor ik Gijs en besef ik half en half dat ik in bed lig, alleen welteverstaan. Maar zo realistisch dat ik een ongelooflijke drang voel direct mijn tanden te gaan poetsen.
Mocht ik na dinsdag nog een verdwaalde twijfel hebben dan kan ik die nu echt wegstrepen. Ik ben weer zwanger en de rare dromen zijn daar blijkbaar onlosmakelijk mee verbonden.

We hebben google earth al een poosje op onze pc staan en veel meer dan kijken waar we wonen of kijken naar waar we ooit geweest zijn deden we er eigenlijk niet mee, maar afgelopen week hebben we een super handige eigenschap ondekt aan Google earth. Namelijk niet kijken naar waar we ooit geweest zijn, maar kijken naar waar we heen willen!

Met andere woorden, we zijn al een poosje aan het nadenken over onze vakantiebestemming, voor mij was het overigens duidelijk, ik wil naar Zweden. We zijn nu alweer een paar jaar niet meer in scandinavie geweest en ik begin het aardig te missen, dus niks Frankrijk (wat ik toch altijd een beetje viezig blijf vinden) en niks Belgie en ook niet naar Saal (wat overigens al aardig op onze vaste stek begint te lijken) Nee, nu weer een keer echt!
De reisgidsen stapelden zich op maar er werd maar niets gevonden, wij zijn niet bepaald fan van de grote vakantieparken en onze vakantie in de haan vorig jaar heeft wat mij betreft alles wat ik ervan dacht bevestigd, maar misschien ligt het ook gewoon aan de talloze kampen/vakanties die ik met mijn werk op deze parken heb doorgebracht. Ik vind het gewoon niks. En tussen de "parken" in zweden en de particuliere huisjes die wel hxe9xe9l erg in the middle of nowhere lagen lag eigenlijk niks. Een middagje bij het reisbureau zitten bood ook weinig opties en ben toen met een beetje tegenzin gaan zoeken in denemarken. Dat bood wat meer opties en er zaten warempel ook wat leuke dingen tussen, dus optie genomen en vol goede moed ging ik naar huis om te overleggen met Ruud. Huisje, locatie (vlakbij Legoland), en kosten was allemaal prima. Tenslotte nog even kijken op google maps om te zien in wat voor omgeving het lag. We konden het niet meteen vinden, we zochten in het groen en daar lag het niet, dus nog maar eens zoeken, en ineens zagen we het, tot onze grote schok lag dit parkje midden in een industrie terrein. Stel je voor zeg, daar wil je je geld toch niet aan uit geven.
Ik weet niet hoe snel ik het reisbureau gebeld heb dat ze de hele optie af mochten blazen. Ik kreeg overigens wel een erg lauwe reactie toen ik zei dat het op een industrieterrein lag, ach ja, wat kan hun t schelen he.

We hadden even een flinke teleurstelling te verwerken, denk je eindelijk wat te hebben is het niks!
Maar dit gegeven bood wel een nieuwe kijk op onze zoekacties en uiteindelijk hebben we een heel leuk huisje gevonden aan het kattegat. 100 meter van de zee, en vlakbij een stadje met een heerlijke jacuzzi en een appart kamertje voor Gijs. Ik zie ons al helemaal zitten ontbijten op het zandstrandje. En we zitten zo’n 30 kilometer van Legoland, kan Ruud daar ook eindelijk een ees een keer heen. Hoe langer ik kijk naar de foto’s hoe meer zin ik er in krijg. En die foto’s op Google zijn toch een stuk betrouwbaarder dan die kijk-ons-blij-zijn-foto’s in de reisgidsen!

En vanochtend heb ik ook het eerste vakantieliedjes liedje gevonden. Let the summer begin! wij zijn er klaar voor!

Laatst reageerde ik hier op een logje over party’s en vertelde daar met trots er nog nooit een bezocht te hebben, laat staan er zelf een reorganiseerd. No way, en ik zag het ook niet gaan gebeuren. Nou wil het toeval dat afgelopen week een zeker persoon mij vroeg mee te gaan naar een soort van tupperware party, althans de erotische variant hiervan.

Mijn eerste reactie was, dat mag duidelijk zijn, een Nee, da’s niks voor mij. Maar al pratende werden we er steeds lacheriger over en begon mijn nieuwsgierigheid de overhand te krijgen. Zo geschiedde dat ik tot mijn grote verbazing uiteindelijk "ik denk er nog even over na" zei. Wat dus eigenlijk al zoveel betekende als "ik ga wel mee."
Zo togen wij gisterenavond naar haar overbuurvrouw.
De consulente beschikte over een flinke dosis humor en ervaring en wist haar produkten erg enthousiast aan de spreekwoordelijke man te brengen. Het avondje begon rustig met allerlei smeersel poeders en zalfjes waarbij wij als 2 lacherige pubers het nut niet zo van inzagen. Bedden die er zo vies van worden tenzij je chocoladebruine lakens hebt en haren die in de weg zitten. Laten we daar maar verder niet over nadenken.
Na een rondje lingerie, waar nog een aardige kilt voorbijkwam begonnen we aan het echte werk. Werkelijk, ik heb nog nooit zoveel van die dingen bij elkaar gezien, laat staan er zoveel tegelijk in mijn handen gehad. Ik rolde van de ene verbazing in de andere. Ook heeft vanavond het gele badeendje in mijn ogen zijn onschuld verloren.

Bij de aanblik van deze vrolijk ogende "mannetjes" speelde zich in mijn hoofd direct een variant van wie is de mol af [lees: Waar is mol?]
Een andere hxe9xe9l heldere conclusie die ik aan deze avond over heb gehouden is dat een eventueel toekomstig broertje van Gijs nooit en te nimmer de naam Bob zal krijgen. Ik denk niet dat ik de afkorting battery operated boyfriend ooit nog los kan koppelen van die naam. Ook de uitdrukking Bob jij of Bob ik heeft na deze avond voor mij een hxe9xe9l nieuw dimensie gekregen.

Maar Kim, bedankt voor de uitnodiging, het was een gezellig en opmerkelijk avondje. En eeuwige dankbaardheid krijgen van iemand is ook wel aardig

Mocht U binnenkort iemand tegenkomen waarvan U denkt, ik ken haar, wie is dat toch? En er vervolgens na vele overpeinzingen nog niet achter komt wie die vrouw toch is in dat strakke afgetrainde lichaam, die let op, vooral zeker geen rugklachten heeft dankzij haar tot in de puntjes (waar die dan ook mogen zitten) afgetrainde rugspieren. Dan heeft U een grote kans mij, ondergetekende, tegen het strakke/afgetrainde/pijnloze lijf te zijn gelopen.

Met andere woorden, sinds afgelopen woensdag fitnes is en ik ben al xe9xe9n keer geweest!
En ik ga het ZEKER een hele maand volhouden, ja Ruud, dat gaat je echt een etentje kosten. Als het om lekker eten gaat is er met mijn doorzettingsvermogen xe9cht niks mis!

Ik ben opgegroeid in het buitengebied, lekker landelijk, we hadden geen boerderij maar wel altijd kleinvee zoals kippen, geitjes, schapen enz. Als er in de straat iets te doen was, stratenmakers, bomen die gekapt werden, of wat dan ook waar menselijke arbeid aan te pas kwam werd ik steevast door mijn moeder naar buiten gestuurd om die mensen even op de koffie uit te nodigen. Ook de postbode kwam af en toe even langs. Mijn moeder vond dat gezellig (typisch gevalletje Brabantse gastvrijheid?) Van mijn vader begreep ik ook dat dat hoogst gewaardeerd werd, ook hij kwam als schilder regelmatig bij mensen over de vloer voor een kop koffie of zelfs voor een complete lunch. (Nederlandse gastvrijheid dus)
Nu zijn ze hier in de straat al weken aan het werk, en toen mijn moeder hier laatst oppaste kwam mijn vader binnen met de vraag waarom ze die mannen niet op de koffie gevraagd had. Dat heeft ze niet gedaan aangezien dit niet haar huis is. Toen ze dat vertelde bedacht ik me dat het nog geen seconde in me opgekomen was dat te doen. Ik heb blijkbaar die gasvrijheid van mijn ouders niet geerfd, begrijp me niet verkeerd. Iedereen is hier welkom. Iedereen kan aanschuiven, ik heb altijd te veel eten maar zomaar vreemden van straat halen doe ik toch maar niet.
Of het nou ligt aan een veranderende maatschappij, de mentaliteit van mensen, de x93haastx94 en de drukke agendax92s. Ik weet het niet, misschien ben ik gewoon wel minder gastvrij dan ik denk.
Toen ik net thuiskwam zag ik ze weer, die mannen. In de stromende regen zaten ze in hun wagen met boterhammetjes en thermoskan koffie.
Even dacht ik, zal ik….?
Maar nee, toch maar niet. Ik zou niet eens weten waar ik het met ze over moet hebben joh!

En dan ineens zie je het…
Ik weet wie de mol is *trots*